Gdzie ma korzenie sztuka fryzjerstwa?

Otóż jej początki sięgają już czasów człowiek pierwotnego. Włosy tych ludzi nie przypominały dzisiejszych fryzur. Były skołtunione, długie. Takie włosy przeszkadzały w polowaniach i i innych działaniach codziennych służących przetrwaniu ówczesnego człowieka. By sobie pomóc człowiek pierwotny opalał niesforne kosmyki długich włosów nad ogniem, zaś za nożyczki miał ostrza wykonane z kamienia, którymi starano się skrócić długie włosy.

Były to oczywiście prymitywne narzędzia i prymitywna sztuka fryzjerska, niemniej tak właśnie wyglądały jej początki.

Włosy zaczęły pełnić rolę ozdobną dopiero za czasów starożytnych.

Jakie były fryzury starożytne? Otoż Persowie bardzo dbali o swoje uczesania. Fryzury Persów były obowiązkowo zakończone loczkami. Przywiązywali też niezwykłą dbałość do innej ozdoby z włosów – brody. Zgodnie z przyjętym kanonem mody broda musiała być spiczasta, niedługa – przypominam, że był to naród wojowników.

Sumerowie z kolei nosili nakrycia głowy w kształcie dysków. Kobiety starożytnego Sumeru nosiły długie rozpuszczone włosy, które przepasały opaskami. Ozdabiały je wstążkami wpinanymi we włosy, kwieciem i ozdobami wykonami ręcznie z metalu.

Starożytny Asyr wytworzył swoją modę na włosy i swoje trendy. Asyryjczycy nosili długie włosy albo rozpuszczone albo zebrane w siatce na głowie. Chętnie nosili wysokie czapki i przepaski na włosach. Broda podobnie jak u Persów stanowiła u nich mały fetysz. Asyryjczycy szczególni dbali właśnie o brodę. Strzygli ją schodkowo i ozdabiali pierścieniami, które miały przynieść im sukces na polu bitwy.